Dm Gm Dm
Που λες, φορούσα δυο παλτά, το ‘να καλά τ’ άλλο ριχτά
A
τα δυο συγχρόνως
A
Και περπατούσα στο βοριά, μονάχος, δίχως σιγουριά
Gm A Gm A
γιατί έχει τίμημα βαρύ του πόθου ο χρόνος τα δυο συγχρόνως
Dm Gm Dm
Όταν το χιόνι είναι πολύ, με δυο παλτά, δεν είν’ τρελοί
Gm A
με δυο παλτά, δεν είν’ τρελοί όσοι γυρνάνε
Dm Gm Dm
Μα σα θα ‘ρθει καλοκαιριά, τα ρούχα ετούτα είναι βαριά
Gm A Gm A
Σου μοιάζει η τύχη ανηφοριά κι άστα να πάνε τα δυο συγχρόνως
Λοιπόν, θα πάρω ένα καρφί, κι έτσι ψαχτά, με την αφή
κι έτσι ψαχτά, με την αφή θα το καρφώσω
Μιας κι έτσι κάνουν οι σοφοί, που αποζητούν την κορυφή
Τα δυο μου ανθρώπινα παλτά θα του φορτώσω για να γλιτώσω
Όταν το χιόνι είναι πολύ…
Λοιπόν φορούσα δυο παλτά, το ‘να καλά τ’ άλλο ριχτά
το ‘να καλά τ’ άλλο ριχτά τα δυο συγχρόνως